“Anne” Diyince

“Anne” diyince tüm derdim giderdi;
Çoğu kez bu olurdu tek tesellim.
Ağlayınca yanımda olan tek varlık
Sen olurdun hep canım annem!

“Anne” diyince akan sular duruyor!
Hani ırmaklar boyu ağlanır ya bazen
Ve hep aynı noktayı arar gözler,
Yıldızlar bile dost görünmez insana…
İşte o anlarımda, istediğim yalnızca
Sen olurdun hep, canım annem!

“Anne” diyince hep karnım doydu.
Bilir misiniz ki, tüm anneler
Kahramanlarıdır küçük çocuklarının.
Karnı açken onlar doyurur hep.
Ben büyüdüm anne. Büyüdüm…
Ama sen hala kahramanısın
Şu küçük, savunmasız kalbimin.

“Anne” diyince hep başarılı oldum.
Sanki kurtarıcı meleğimdi o.
Her başım sıkıştığında ilk çağrım
Yalnızlık arkadaşım, annem olurdu.
Özledim kokunu be annem!
Arıyorum zeytinyağlı barbunyanı…

“Anne” diyince hep daha hızlı koştum!
Arkamda tüm sıkıntılarımı bırakıp
Var gücümle koştum uzak diyarlara
Nefes almadan; biri kovalarcasına…
Yanına geliyorum annem!
Bak yine hızlı koşuyorum adınla!

Reklamlar