Belki de…

Bir yanda, kendine aşık olmayacağım diye söz veren ben, diğer yanda seni görüp kendine hakim olamayan kalbim!

Her zamanki gibi kalbime yenildim. Yanından bile geçmeye cesaret edemeyen ben; sana seni sevdiğimi söyledim. Sana inandım, duygularımı açtım; senden hiçbir şey beklemeden, menfaatsizce…

Sen de senden öncekilerdenmişsin; yokmuşsun, kaybolmuşsun hayatın içinde… Bir şey vardı sende beni çeken, sana bağlayan. Sonunu bildiğim bir oyuna girmemeliydim; girmemeliydim bile bile, kör olmuşçasına…

Hayata güneş gözlüğü ile bakmamalıydım. Hayatımda artık pişmanlıklar olmayacak; olmamalı… Pişman değilim, kim ne derse desin. Seni tanımak, içine girmek, derdini dinlemek istemiştim… Evet üzüldüm, çok üzüldüm ama değerdi be…

Bakışın güneşi anımsatıyordu; ışığını kaybetmiş ve arayan bir güneşi…

Anlamsızdı sözlerin belki ama değerliydi yine de! Belki de bana özeldi hissettiklerim, yaşadıklarım. Kim bilir, belki de…

Reklamlar