Sen

Yine kelebekler gibi usulca kon satırlarıma bakalım…
Ben yakalamaya çalıştıkça uzaklara uç
Arkamı dönünce gözlerimle buluş
Kirpiklerimle konuş…
Ben seni bir tutam nane gibi ekerim harflerime
Tadımsın sen
Damağımda kalan hani…
Hani dilinin ucundadır
Özlemişsindir
Hayransındır
Ama olmaz işte yamandır
Hatırlayamazsın!

Başak Güzeli

Bugün sokaklarında bir hüzün…
Bir yakarış gizli salıncaklarda…
Neyin var, neden bu ağlayış?
Nereden geliyor bu hüzün dolu
İçimi acıtan hıçkırıklar?

Başakşehir’im, sokak lambaları
Bir başka aydınlatmış kalbini…

“Anne” Diyince

“Anne” diyince tüm derdim giderdi;
Çoğu kez bu olurdu tek tesellim.
Ağlayınca yanımda olan tek varlık
Sen olurdun hep canım annem!

“Anne” diyince akan sular duruyor!
Hani ırmaklar boyu ağlanır ya bazen
Ve hep aynı noktayı arar gözler,
Yıldızlar bile dost görünmez insana…
İşte o anlarımda, istediğim yalnızca
Sen olurdun hep, canım annem!

Gönlümün Gülüne

Efendim!
Seni görebilseydim de O mübarek azalarını yıkadığın su olsaydım
Efendim, sensizlik çok zor
Hep sana varmak, hep seni görmek istiyor gönlüm.
Ey Allah’ın Resulü! Ümmetin seni özlüyor ve seni arıyor.
Gaye-i hilkat-i olmadan mahsun yaşıyor beşer.
Sana ashabından biri gelip;
“Mü’min korkak olur mu?” demişti.

Kan Göleti

Yıldızlara hapsolmuştu göz yaşım…
Yalpalayarak ilerleyen bir köpek
Ve bıraktığı ayak izleriydi arkadaşım…
Yalnızlıksa bazen tek yoldaşım…

Gözlerini arardım sonbahar geceleri!
Yağmur, bana saçlarını anımsatırdı.
Damlalar nasıl da tutunurdu saçlarına
Biz sokakta yürürken yağan yağmurda!

Islanırdı kirpiklerin ağlamışçasına!
Üzülürdüm seni böyle görmeye…

Ihlamur

Hıçkırıklar arasında,
Killi toprak bir yol var…
Yâr, hasretimin kokusu
Kuru toprakla uçar…

Kaldırım kenarlarını
Hangi hüznü, hangi ağıtı
Sevginin mağrur gözleri;
Ne zaman bağışladı?

Sözlerindeki acı…
Yok olmuş elleri!

Hayattan Ufak Bir Kesit

Bazen kendimi çok yalnız hissediyorum.
Sanki kimse yokmuş gibi etrafımda…
Ya da olanlar gidiyormuş gibi usulca.
Saçma belki de söylediklerim…
İnanmayacaksınız samimiyetine ağlayışlarımın.
Ama bilmiyorsunuz olan biteni;
Ondan belki de inanmayışınızın sebebi…

Aylar önceydi bir sonbahar akşamı
Dostum rahatsızdı, konuşacaktık
Ağlamış, uyuyakalmış koltukta.
Arkadaşıyla tanıştım o sırada.
Ne olduysa o günden sonra oldu.

Gözler

Ufukta kaybolurken gözlerin,
Elveda dercesine birleşti kirpiklerin.
“Beni unutma!” bile diyemedim!
Karabasan misali çöktü karanlık!

Yalnızlık bana büyük haksızlık!
Gözlerini bekledim senelerce.
İşte buldum derken;
Yine kayboldu sessizce…
Kelimeler düğümlenirken bende,
Gözlerim “Neden?” diyordu gözlerine…

Bir Eylül Gecesi

Bir Eylül gecesinde,
Ay dopdolu gökyüzünde.
Denize düşecekmiş gibi…
İnce, iplik iplik bir yağmur
Okşuyor kaldırımları…
Sokak lambalarının ışıkları alıyor gözlerimi.
Caddede çamurlu ayak izleri…
Bir ağaç var köşeyi dönünce.
Üşüyor belli; yaprakları olduğu gibi inmiş yere.

Yaşam

Yıllansa da dostlarım,
Alamadılar yerini.
Ne zaman ki yalnız kaldım;
İşte o zaman anladım değerini.

Hayattaki asıl gerçeğin
Sevgi olduğunu öğrendim.
Ama sevgim yeşerdikçe
Üstüne basanlara ne diyeceğim?
Beni yok etmek isteyenlere
Nasıl karşı koyacağım?