Hoşçakal Osaga

Yok olup gidişlerin acısıyla büyüdüm karanlıkta… Her kuru yaprağın yalvarışını sahiplendim…

Ağlıyorum… Ve sen yoksun yanımda! Çekip gittin bir elveda bile demeden! Çekip gittin ve ben öldüm!

Sen yokken bitmeyeceğini düşündüğüm geceler bağrına bastılar beni. Umutlarımı yeşertmeye çalışıyor güvercinler. Yalnızlığımda yalnızlık eşlik ediyor bana. Yok oluşumun sarhoşluğu ciğerlerimde dolaşıyor!

Sevgiden nefret ediyorum! Sevdiklerim çekip gidiyorlar bir bir… Çekip gitmeliler ve ben onları durduramıyorum. Sen de gidiyorsun… Sen de bıraktın beni işte!

Kardeşim’e…

Sevgili Kardeşim;

Bugün biraz daha büyüdüğünün farkına vardım. Bazen yanımızda olan biteni fark etmeyiz. Bir süre sonra anlarız bazı şeyleri… Sanki bugünü beklemişim büyüdüğünü fark etmek için… Ya da bugün, bana hatırlatacağı şeyler olduğu için bu kadar erken geldi!

İyi ki geldi!… Bana ne kadar değerli bir varlığın -kardeşimin- hayata karşı bir basamak daha yükseldiğini gösterdi! Kardeşimin büyüdüğünü gösterdi!

Artık büyüdün!