Risale-i Nur

Risâle-i Nur nedir?

Kur’ânın hakikatlarını müsbet ilim anlayışına uygun bir tarzda izah ve isbat eden Risale-i Nur Külliyatı, her insan için en mühim mesele olan “Ben neyim? Nereden geliyorum? Nereye gideceğim? Vazifem nedir? Bu mevcudat nereden gelip nereye gidiyorlar? Mahiyet ve hakikatları nedir?” gibi suallerin cevabını vâzıh ve kat’î bir şekilde, çekici bir üslûb ve güzel bir ifade ile beyan edip ruh ve akılları tenvir ve tatmin ediyor.

Doğmamış Bir Çocuğa Mektup

İlk defa vize oluyordum. Her zamanki tatlı sınav heyecanı içime dolmuştu. Bunun yanı sıra, ilk defa karşılaşacağım bir türe olan merakım sayesinde yerimde duramıyordum. Nihayetinde sorular önüme gelmişti. Bir besmele çektim, gözlerimi yumdum… Ve Başladım!… Hiç zorlanmadan tüm soruları cevapladım. İlk ben teslim ettim kağıdımı. Sınıftan çıkabilirdim ama oturmayı yeğledim. Canım sıkılıyordu ama dışarı çıksam da sonuç değişmeyecekti.

Sandalyem hocanın hemen karşısındaydı. Canımın sıkıldığını gören öğretmenim, masasının üzerinde duran iki kitabından birini istersem okuyabileceğimi söyledi.

Uçan Üniversite

“Bağımsızlık mücadelesi denince, akla savaş meydanları gelir. Gerçekten de, hemen her milletin tarihinde kanla yazılmış bağımsızlık destanları vardır. Ancak ilim, irfan, kültür ve sanat alanında bir bağımsızlık mücadelesini topyekûn bir şekilde ve uzun bir süre omuzlayan milletlere pek sık rastlanmaz. Polonyalılar tarihin bu pek seyrek başarılarından birine imza atmış bir millet olarak bugün ayakta duruyor.”

Sömürgeci ordularını bilim ve sanatla tarihe gömen ender bir millet olan Polonyalıların ders alınası bağımsızlık mücadelelerini Ümit Şimşek’in benzersiz yorumuyla okumak gerçekten harikaydı. Yeterince yalın, yeterince ciddi, yeterince samimi ve mahcup bir üslupla destansı bir hikâye birleşince böyle bir eser oluşmuş. Kitabın bitmesini istemedim, keşke daha uzun olsaydı dedim!

Abdülhamid’in Kurtlarla Dansı

Bilecik’ten geçiyordum, gözlerim doldu.
Gözlerime doldun.
Gözlerim seninle doldu.
Sen gözlerimden boşaldın.

Gözlerimizin yanlış görmeye, kulaklarımızın kötü işitmeye alıştırılmaya çalışılan bir isim… Çok zor zamanların yükünü geniş omuzlarında taşıyan, kimse anlamasa da çizgisini bozmayan, üzerinden hayli zaman geçse de halâ yaşayan ve belki de en çok tartışılan isim… Sultan Abdülhamid Han!… Son kalenin son neferlerinden biri…

Mustafa Armağan’ın kaleminden dökülmüş, birçok gerçeği kaynak gösterip irdeleyerek kaleme almış müstesna bir eser… Orta okulda öğrendiğimiz Abdülhamid’in tamamen tersi bir kişiliği kaleme almış bir yazar…

Kraliçenin Pireleri

“1649 yılına gelindiğinde Descartes hayatının dönüm noktalarından birini yaşadı. Kraliçe Christina’ya felsefe dersleri vermek üzere Stockholm’e davet edildi. Burada bulunduğu ilk altı hafta içinde vaktini dilediği gibi kullanmakta özgürdü. Bundan sonra ise kraliçe ile birlikte felsefe çalışmaları yapması gerekiyordu. Bu daveti niçin kabul etti bilmiyorum ama, Descartes’in keyfi pek yerinde değildi. Bir yazısında “burada kışın, insanların düşünceleri sular gibi donuyor” diyordu. Belki para, belki ilgi görme isteği ya da bilemediğimiz bir sebep onu Stockholm’de tuttu.”

Kitaba “Tüketilmiş yaşamlar ya da yeniden” başlığı altında, insanlara umut aşıladığını söyleyebileceğim, belki de sizin o şekilde olduğunu düşünmediğiniz, kitabın içindeki diğer yazılara benzer uzunlukta bir yazıyla başlamış Tarık Tufan…

Hayat Devam Ediyor…

Hayatta ne çok yollar yürüyoruz.

Okul yolları… Çocukluk yolları… İlk gençliğin sancılı yolları… Üniversite yolları… Romantizmin acı tatlı yolları… Çalışma yolları…

Dönüp baktığımda bir prizma görüyorum sanki… Serra’nın ne çok yüzü var.

Çocuk Serra… Okullu Serra… Üniversiteli Serra… Aşık Serra..
Başka başka yollar, başka başka hayatlar, başka başka kimlikler, düşünceler, duruşlar…

Şimdiyse evlilik yolunda…
Hayat devam ediyor!

Kimseye Söyleme!

Washingthon Heights kliniğinde çocuk hastalıkları uzmanı olarak çalışan Dr. David Beck’in hayatını eşinin ölüm anı ve 8 yıl sonrasından itibaren okumaya başlıyorsunuz. Coben’in okuduğum ilk kitabı olmasına karşın, üslubundan çok etkilendiğimi belirtmeliyim.

“Harlan Coben, okuyucuyu kitabın başında yakalayıp sonunda şaşkınlığa uğratan tarzın modern ustasıdır.” diyen Dan Brown’un (Da Vinci Şifresi’nin Yazarının) kitabı çok iyi gözlemlemiş olduğunu söylememe gerek bile olduğunu sanmıyorum. Yazdığı konu itibariyle (ki gerilim romanı yazmak diğerlerine göre oldukça zordur. Çünkü kişiyi kitaba bağlayacak ve bir solukta okutacak bir kareografiye ve üsluba sahip olmanız gerekir.) başarısının doruk noktasına ulaştığını düşündüğüm Coben; Edgar, Shamus ve Anthony ödüllerinin üçünü birden kazanan ilk yazar olma unvanına sahiptir.