Karanfiller Açarken…

Öyle zamanlar oluyor ki kendimi tanıyamadığım… Nedenini unutup ölesiye ağladığım… Hıçkırdığım!… Yalnız olduğumu iliklerime kadar hissettiğim… Üşüdüğüm ve bilmediğim şeylerden korktuğum…

Yine ağlıyorum… Lapa lapa kar yağıyor dışarıda. Her bir kar tanesiyle dans ediyor sanki göz yaşlarım. Penceremin buğulu köşesine bir kalp çiziyorum önce… Ağır ağır, her yanını hissederek… Sonra da bir çırpıda siliyorum. Bıkmış, usanmış gibi…

İncindim… Çoğu kez olduğu gibi anlaşılamadım insanlar tarafından ve bataklığa gömülüyorum ağırdan… Tuhafmış gibi ağlamalarım, gelen geçen garipbir yüzle bakıyor pencereme. Bir yağmur anlıyor beni, bir de Ankara…

Yağmur Damlaları

Sonbahar, evrensel anlarını yineliyor… Yine yapraklar savruluyor rüzgârla, yine ağaçlar ah eden analar gibi sallanıyorlar, yine gökyüzü kaşlarını çatmış ve yine bulutlar ağlıyor durmaksızın!…

Kalbim sanki bir alev topu! Öyle yanıyor ki, ansızın ağlamaya başlıyorum… iŞte, yine ağlıyorum… Kedim, mutsuzluğumdan habersiz; uyuyor. Yalnızım… Yalnızlık bile kapımı çalmaya üşenir oldu. Sürekli farklı simâlar gelip geçti gözlerimden, ama ne bir tanesine takılı kaldı bakışlarım; ne de simâlar yitip gittiler tamamen. Yalnızlığı bile doyasıya tadamadım.

Sanki geçmişimi örtmek için kışı bekliyor gibiyim. Beyaz bir çarşaf gibi tüm çirkinlikleri örten kar tanelerinden medet umuyorum. Beni de örtsünler diye…