Bir gül yaprağı düştü bugün satırlarıma. Bir gözyaşım süzüldü ve ufak bir iz bıraktı sayfada…
İlk defa var olduğumu hissettiğimde seninleydim… Sen, beni rahminde muhafaza ettin. İlk duyduğum ses senin sesin; ilk sevdiğim insan sendin annem!
Onca acılar çekerek getirdin beni bu dünyaya. Kendimi en savunmasız hissettiğim anda kucağını açtın bana. Belki de ilk defa en içten ama aynı zamanda en yorgun gülümsemenle baktın gözlerime. İşte o an, öylesine ağlamak istedim ki! Ama ağlayamadım anne!…



