Güvercin

Saat 00:24…

İstanbul sokaklarında geziniyorum. Dokak lambasının solgun ışığına üşüşmüş bir sürü sivrisinek… Önüme çıkan küçük taşlara vuruyorum.

Evlerin ışıkları sönük. Birkaç istisna var sadece Bir bayan, balkonuna çamaşır asmış…

Bir tanesi düşüveriyor yere… Her zamanki gibi kaldırımların yanını arabalar süslüyor. Çoktan üretimi durdurulmuş olan tospiklerden biri çarpıyor gözüme. Oldukça yaşlanmış ama ayakta durmaya kararlı görünüyor. Ya da ben öyle yorumluyorum.

Hoşçakal Umut…

Yıldızlar belirmeye başladı. Ay, yüzünde sıcacık bir gülümseme ile göz kırpıyor sanki bana. “İşte geldim!” der gibi sevinçle parlıyor gözlerinin içi…

Hafif bir meltem yanaklarıma taze, küçük bir öpücük konduruveriyor. Bahçedeki güllerin o büyüleyici kokusu ve gün batımını izlemenin verdiği keyif kendimden geçiriyor beni… Nedendir bilmem ama bir damla göz yaşım süzülüyor yanağımdan. Elimi uzatıp yavaşça siliyorum. Sanki incinmesinden korkar gibi… Ürkekçe!…

Oturduğum yerden kalkıp, bahçede geziniyorum önce. Kuşların söylediği şarkının melodisini yakalamaya çalışıyorum.

Bahar Dalı

Saat sabah 03:00 idi…

Dün sabah olanları düşünüyordum. Yatağıma uzanmıştım. Yorganı üzerimden atmış, gözlerimi tavana dikmiş, öylece duruyordum.

Etraf oldukça karanlık ve sessizdi. Gözlerim karanlığa alıştığından etrafımdaki cisimleri seçebiliyordum. Fakat sadece tavana bakıyordum. Ben küçükken, annem gece korkmayayım diye tavana ay ve yıldızlar yapıştırmıştı. Gece, karanlıkta parlıyorlardı. İşte, odamdaki bu ufak gökyüzünü izliyordum.

Derin bir nefes aldım…