Rüzgâr

Şimdi bir rüzgar geçti buradan
Koştum ama yetişemedim,
Nerelerde gezmiş tozmuş
Öğrenemedim.

Besbelli denizden çıkıp
Kıyılar boyunca gitmiştir,
Tuz kokusu, katran kokusu, ter kokusu
Yüreğini allak bullak etmiştir.

Ayrılık Matemi

Her dirilişin sonu bir yok oluş
Nereye kadar böyle?
Oradan oraya bir savruluş
Hayatın içinde tepeden tırnağa bir yoğruluş
Boşa medet umma yok bu illetten kurtuluş

İçimde duygular sapa sarmış karmaşık
Ayrılık meltemi esip geçmiş, bedenim sarsık,
Bölük pörçük hislerim hepsi dağınık
Aydınlanmayan dünyam sayende yine karanlık!

Anneme

Güzel güzel okşardın saçlarımı anne,
Ne de yumuşaktı ellerin…
Ne de güzel yüzün vardı…
Her gün eve geldiğimde
O güler yüzün karşılardı beni
Şefkatini, sevgini, seni hiç unutmadım anne…

Keşke yine olsa burada,
Benim yanıma oturup
Okşasan yine saçlarımı…
Ağlasak beraber film izlerken,
Cenneti düşlesek, dualar etsek…
Ama artık yoksun anne,
Ulaşamayacağım kadar uzaksın bana,

Ankara…

Şairle ortak benzer bir anımız olmadığı halde,
Neden dinliyorum bu şiiri ardı ardına böyle,
Adı değildi tek sebep, bir şeyler daha vardı bence…

Bugüne değin tek vasfı başkent olmasıydı gözümde,
Ama artık sıyırıp geçtiğim bir iç güvey memleket,
Bir kere olsun gidemeden birlikte,
Emanet ettik birbirimizi “kısmet değilmiş”lere…

Oysa ki ne çok niyetliydim Kızılay’ı görmeye,
Televizyonda değil, yüzünün çevresinde,
El ele yürümek isterdim, içimdeki korkuyla, sevinçle,
“ya sizinkilerden birisi görürse” diye…

Hayat Bana Çok Şey Öğretti Anne…

Yaşayamadan tükettiğimiz sevdaların ardına ağlamamayı mesela,
Yollarda yalnız ve yavaş, sallanarak yürümeyi ayrıca,

Sevmenin her şey olmadığını,
Sevilmenin olmadığını garanti kapsamında,

Bencilce yaşamak hani yanlıştı Anne!
İşte hayat bunu da yanlış çıkardı,
Bencil olmayan bir kişi, hani nerede?

Yanlışların doğruları götürdüğü bu sistemde
Her yaptığım götürüldü, irdelendi hatta hırpalandı bir süre
Doğru yapmak da yanlışmış be Anne…

Yürüdüm

Ellerim göğsüme saplıyken gördüm seni anneciğim
Tutuşmak istiyordu gökyüzü izin vermedim
Telaşımı maruz gördü sanırım
Yatağımın altına sakladığım mektuplar
Ağladım sustum konuştum
Güldüm en nihayetinde…
Kafam sanki bir devrin can çekişen
Senaryosunu baştan kurguluyordu.
Bir devir…
Beni alıp götürmüş bir devir.
İçimden gelen aynı ses
Devir oğlum devir…

Benim Suçum Neydi?

Ben Bosna_Hersekli savaş görmüş bir çocuğum,
Annemin gözlerinde hep yaş görmüş çocuğum.
Ne suç işlemiştim ki, koptu ayağım, elim
Anne, dedim başka bir kelime bilmez dilim.
Gitti, bir şafak vakti dönmedi babacığım,
Öyle çok özledim ki nerede anacığım?
Bir gün yürüyecektim, düşüp oynayacaktım,
Çimenlerin üstünde koşup oynayacaktım
Hani beyler, bayanlar, hani insan hakları?
Kandan geçilmez oldu yurdumun sokakları.

Seni Seviyordum

Sana uzak kentlerden birinde zamanın bir yerinde seni ve senli günleri anımsattı akşam güneşi…
Onca zamanın üstünde eskimeyen bir düşüncesin şimdi
İnsan her gün anımsar mı aynı gözleri
SENİ SEVİYORDUM ve senin haberin yoktu
Saçlarını izliyordum uzaktan, kulağının arkasına düşüşü ve burnun, herkesten başkaydı işte…
Güldüğü zaman yukarıya bakardı;
Yukarı kalkan başın ve gülen gözlerin vardı…
Ne güzeldiler sen bilmiyordun…
BEN SENİ SEVİYORDUM…

Ellerim

(Mihmandar Dergisi Aralık 1991 sayısından alıntıdır.)

Ar damarı atlamış bin yerinden bu âlemin
Şeytanla el ele melek sandıklarımız
Nasıl sussun dudaklarım
Tükrük hokkası suratlar
Bir değil, bin vuracak mısralarım.