Sitemizin chat odasına gitmek için 
Öyle zamanlar oluyor ki kendimi tanıyamadığım… Nedenini unutup ölesiye ağladığım… Hıçkırdığım!… Yalnız olduğumu iliklerime kadar hissettiğim… Üşüdüğüm ve bilmediğim şeylerden korktuğum…
Yine ağlıyorum… Lapa lapa kar yağıyor dışarıda. Her bir kar tanesiyle dans ediyor sanki göz yaşlarım. Penceremin buğulu köşesine bir kalp çiziyorum önce… Ağır ağır, her yanını hissederek… Sonra da bir çırpıda siliyorum. Bıkmış, usanmış gibi…
İncindim… Çoğu kez olduğu gibi anlaşılamadım insanlar tarafından ve bataklığa gömülüyorum ağırdan… Tuhafmış gibi ağlamalarım, gelen geçen garipbir yüzle bakıyor pencereme. Bir yağmur anlıyor beni, bir de Ankara… Yazının devamını oku »
